Inspiratie

Geschreven door een deelneemster aan ons traject 'Laat je kennen'.

Ik zei Wat wil je, pastille
Hij zei Ik stil je verdriet
Ik steel ook je blijdschap
Al heb je die niet
Ik zei Ik wil je niet slikken
Maar ik weet dat ik moet
Dan voel ik me beter
Beter, niet goed

Ik heb wolken in mijn hoofd
Vol donker en donder
Mijn blij is gedoofd
Dus niks voelt bijzonder
Hoe weet ik dan nog
Wie ik ben
Wie ik liefheb
Mijn passie, mijn wil
Als alles plots grijs wordt
Door één kleine pil

Dat was toen en dit is nu
En nu beter ik “beter”
Beter, niet goed
Maar gegroeid
Dat is zeker
Ik was en ik ben
Ik bestond, maar nu voel ik
Ik bewoog wel door tijd heen
Maar nu leef ik, bedoel ik

Mijn grootste vraag
Is ook mijn uitkomst geweest
Want als alles donker is
En je ziet alleen het einde
Dan kun je niet anders dan beseffen
Dat alles eindig is
En dus ook het donker
En daar ben ik dan

En het wordt lichter
Langzaam, en
Al komt het met vlagen,
Soms verdwijn ik weer dagen
Ik wil weer veel vaker
En dus zijn daar weer vragen

Want wat wil je dan?

Het zure van jong door het donker gaan
Is dat je nog aan het worden bent
Je bloed en je geest en je ziel
Ze kraken en piepen en worden
Gevormd door alles waar je doorheen gaat
En als je dan, beurs, maar niet geknakt,
Terug het leven in gaat
Dan ga je maar
En je doet maar wat

En gaandeweg instaat er wat

Je jij zou kunnen noemen
Een compositie van ontelbare streken
Mijn zelfportret
Ik kijk ernaar
Maar ik kijk en ik denk
Is dit nou wie je bent?
Doe ik nu dan echt hoe ik ben?
Denk ik nu dan hoe ik ben?
Spreek ik vanuit het licht of uit het donker?
Spreek ik nu, of spreekt die wolk van eerst?
Heb ik weer controle, of wordt ik nog beheerst?

Ik wil het weten want ik ben weer en ik wil weer dus ik ga weer
Maar waarheen, dat weet ik niet
Misschien is alles wel gewoon een beetje mij
Ben ik niet in één kleur te vangen
Wie kan het zeggen
Dus ik ga maar
Verder
En ik zie het wel

 

 

a2jolienone

Artikelen en blogs door jonge mensen

Better Be Me is ontstaan vanuit de organisatie ITIP, School voor Leven en Werk. ITIP heeft een lange tijd een losse tak gehad voor de begeleiding van jongeren. Hier konden jongeren individuele begeleiding vinden en begeleiding in groepen. De laatste persoon die de jongerentak richting gaf was Herma Meulenkamp. Een kort gesprek over het werken met jongeren en het overdragen aan Better Be Me.

"Voor mij ging het altijd over zijn en ontdekken wie je bent. Met als grondtoon: je bent precies goed zoals je bent.”

De begeleiding van jongeren bij het ITIP werd ooit opgestart door Bertie Hendriks en Corrie Stoeckart, later nam Ciel Annegarn dit over. Toen Annegarn de jongerengroepen deed, kwam Herma erbij als begeleider. Later nam Herma het stokje over en dit deed ze ongeveer negen jaar, als derde generatie. Acht keer draaide zij een groep die vergelijkbaar is met Je Eigen Weg Gaan van Better Be Me nu. Daarnaast vonden veel jongeren individuele begeleiding bij Herma en werkte ze ook vanuit het ITIP met studenten van MBO-scholen.

Wat voor een werk deed je met die MBO-studenten?
“Het waren jongeren, veelal van allochtone afkomst, die een soort snuffelstage deden. Een stage om te laten zien wat een werkritme was. Allemaal onder begeleiding van een mentor die ze leerde over hoe je je gedraagt in een grote organisatie. Het ging over op tijd komen, hoe je je opstelt, hoe je je kleedt. En aan mij was het verzoek om als afsluiting een workshop te organiseren waar zowel de studenten als de mentoren iets aan hadden. Bij de Rabobank waren er toen ongeveer 30 begeleiders en 30 jongeren. Ik had bedacht om een oefening te doen met iets waar je eigenlijk al een tijd van droomt. En de vraag was dan: durf je daar een stapje in te zetten, een drempel over te gaan. Dus ik had zestig blokjes hout meegenomen. En het was zo mooi om te zien, hoe die jongeren ontdekten dat die mentoren eigenlijk voor hetzelfde stonden. Dat de mentoren het ook spannend vonden om een drempel over te stappen naar iets wat ze graag wilden. Maar de verbazing was ook groot bij die jongeren om een andere reden; het feit dat er een school bestaat voor persoonlijke ontwikkeling, waar je dit soort dingen kan leren. Nou, daar hadden ze nog nooit van gehoord.”

Wat is het belang van dit soort begeleiding voor jongeren?
“Iedereen heeft hulp nodig op zijn of haar levensweg. En dit soort begeleiding kan voor heel veel mensen hulp zijn. Vanuit andere en oudere culturen is het een goede gewoonte om een leraar te hebben, een levensleraar. In onze huidige samenleving hebben we dat weinig. De kerk heeft heel lang die rol vervuld, maar dat wordt steeds minder. In de Joodse traditie wordt gezegd dat je twee dingen te doen hebt in je leven: zoek een vriend en zoek een leraar. En wat ik ook veel gezien heb in het begeleiden van jongeren, was dat het hielp. Dat ze een nieuwe stap durfden te zetten, of iets durfden te uiten wat al heel lang opgekropt zat. Voor mij ging het altijd over zijn en ontdekken wie je bent. Met als grondtoon: je bent precies goed zoals je bent.”

Wilde jij stoppen of besloot ITIP als organisatie te stoppen met de jongeren?
“Dat gebeurde eigenlijk tegelijkertijd. Ik wist dat ik ging stoppen en dat Isabelle het zou overnemen. Wat voor mij daarin meespeelde was dat ik vond dat ik te oud werd voor het werken met jongeren. Het leek me goed als een jongere generatie dat op zich zou nemen. Isabelle heeft toen een paar keer meegedraaid zodat ik het met vertrouwen kon overdragen. En dat was het moment dat ITIP besloot om te stoppen met de jongeren. Het ITIP had op dat moment zoveel zijsporen en was zo breed uitgewaaierd. Daarom werd er besloten wat meer terug te keren naar de kern.”

Hoe vind je dat Irma en Isabelle het nu doen met Better Be Me?
“Heel goed. Echt bijzonder goed. Zo zou ik het niet hebben kunnen doen. Dat heb ik ze ook wel verteld, dat ik denk dat zij het beter gaan doen dan ik. Ze zijn hierin ondernemender dan ik was. Ik denk ook dat het goed is dat ze op zichzelf zijn. Er is een warme connectie met het ITIP, maar bij Better Be Me is er meer groeicapaciteit. Voorheen was het echt een klein onderdeel van een heel groot geheel. En de groep ‘jongeren’ vraagt en verdient meer dan dat.”

Met dank aan Paul Timmermans.

In februari 2016 zond Zembla de documentaire 'De Piekerpil' uit. Een uitzending over het gebruik van anti-depressiva. In Nederland stijgt het gebruik al jaren. Vooral onder jongeren. 

Het aantal jongeren onder de 21 jaar dat zogeheten SSRI’s gebruikt, de nieuwste generatie antidepressiva, is sinds 2007 met 40 % gestegen. Dit blijkt uit onderzoek van ZEMBLA, op basis van cijfers van de stichting farmaceutische kengetallen (SFK).
Deskundigen vinden de stijging zorgwekkend omdat al jaren bekend is dat deze medicijnen bij jongeren suïcidaal gedrag kunnen opwekken. Catrien Reichart, kinderpsychiater van het LUMC, denkt dat de toename te maken kan hebben met de wachtlijsten bij de Jeugd-GGZ sinds deze is overgegaan naar de gemeentes en er bezuinigd is. 'Als je een depressieve adolescent hebt en je moet een aantal weken tot maanden wachten totdat er een therapeut kan beginnen, dan kan ik me voorstellen dat je dan eerder met antidepressiva begint', aldus Reichart. De landelijke huisartsen Vereniging (LHV) waarschuwde afgelopen najaar al dat door de overgang van de jeugdzorg naar de gemeenten lange wachtlijsten zijn ontstaan in de Jeugd-GGZ.

Vanuit Better Be Me vinden we de bevindingen verontrustend. Wij bieden ook begeleiding aan jongeren met depressieve klachten en hebben geen wachtlijsten!

Kijk hier de hele uitzending.

http://zembla.vara.nl/seizoenen/2016/afleveringen/10-02-2016

Klik hier voor een goed leesbare versie van het artikel.

 

vakblad Profiel BBM okt 15

 

vakblad Profiel BBM pag 2 okt 15

 

Vakblad Profiel 07 2015 22 25